[ 1]  Inventio Meridianorum supposita veritate inclinationum magneticarum.
[ 2] 
Suppono (1)
constare elevationem Poli seu Parallelum ex inclinatione magnetica
mutata elevatione Poli seu Parallelo mutari constanter inclinationem magneticam
[ 3] 
(2) constare de celeritate navis, seu quanto tempore quantum spatii absolvat,
[ 4] 
quod adhibitis rotis numericis facile sciri continue potest. (3) Suppono consta–
[ 5] 
re nobis
si verum est
inclinari acum tanto
mutata inclinatione.
Cum mutetur inclinatio acus
[ 6]  , ex Hypothesi,
mutetur magis
[ 7] 
minusve
quanto meridianus seu longi
sequitur
construi posse
[ 8]  pyxidem Horizonti
parallelam
perpendicularem
, quae monstret exacte, quando vel unico miliari
[ 9]  magis quam ante a polo recessimus.
Constat enim versus Polum
Etsi enim
[10] 
inaequali proportione crescant decrescantve inclinationes et elevationes, constat
[11]  tamen in Regionibus circumpolaribus 5. circiter gradus elevationis, mutare
[12]  duos inclinationis, in regionibus aequatori vicinis contra unum gradum
elevationis
[13]  mutare 5. inclinationis, versus aequatorem, et in mediis
circiter
magis
[14]  pari passu ambulare. Nec fere unquam major differentiae proportio
[15]  est, quam ut 1. ad 5. Porro quando inclinationis mutatio celerior, tanto
[16]  est sensibilior utique elevationis. Sed
ponamus
suppono
fingamus
semper inclinationem
[17]  esse quinquies tardiorem elevatione,
eo casu
cumque
unum miliare Italicum
[18] 
sit sexta pars minuti primi
circiter
sit minutum unum gradus
[19] 
sequitur data quinta parte minuti primi
deprehendi inclinatio
[20]  nis mutationem, etiam quando est tardissima.
Necesse est ergo
Pone
pyxi–
[21]  dem divisam minimum in
10800 partes
secunda minuta
.
Hoc posito dico in pyxide
[22] 
notari posse singulas
miliaris itineribus
mutationes horarias. Idque vel
acu
[23] 
stylo brevi, sed umbram longissimam projiciente, vel stylo
[24] 
longissimo, sed a multis acubus conjunctis moto. Hoc jam exacte
[25] 
determinato, si per
unam tantum horam
unius tantum miliaris iter tantum horam nauta certus sit se nimia
[26] 
linea recta navigasse, aut sin minus, sciat quantum ab ea deflexerit
[27] 
circiter, exploratum erit,
in quo circulo
an manserit
in eodem paral–
[28] 
lelo mutato semper meridiano,
Ajo
si
acus in
constet nautae per aliquod
[29] 
tempus saltem itineris miliaris, navem
aut recta linea cucurrisse, aut
[30]  quantus exacte flexus fuerit, quod scire facile potest ope
tum
magnetis rotae
[31]  alterius, ajo inquam hoc posito ei perfecte constare in quo sit meridiano. Quod
[32]  ita demonstro: si
navis in eodem manet parallelo,
nulla est mutatio
[33] 
inclinationis, tota mutatio fuit meridianorum, transit ergo navis in parallelo
[34]  dato, de meridiano in meridianum, et cognita celeritate cursus cognita est
[35]  mutatio meridianorum. Si navis movetur de parallelo
[36]  in parallelum, inclinatio acus crescit summo modo. Si
[37]  navis transit simul mutat meridianum et parallelum
[38]  cum
constet ex incl
tanto major sit mutatio meridianorum, quanto
[39] 
minor parallelorum, sequitur constare continuo ex mutatione parallelorum per
[40]  residuam esse mutationem meridianorum, seu quae sit obliqui–
[41]  tas lineae motus sive quis angulus ad meridianos


all layers on
all layers off
last version
text layer 1
text layer 1.1
text layer 1.2
text layer 1.2.1
text layer 1.2.2
text layer 1.2.2.1
text layer 1.2.2.2
text layer 2
text layer 2.1
text layer 2.2
text layer 2.3
text layer 3
text replacement
deletion 1
editors deletion
insertion 1


back to index